Tien dagen voor de start stuitte ik op een bijzonder initiatief: de Glorious Glacier Ride. Een groep gepassioneerde sporters die per fiets van München naar Monaco rijdt: 1.600 km en 35.000 hoogtemeters, in slechts twee weken. Hun missie? Aandacht vragen voor onze snel smeltende gletsjers en geld inzamelen voor koolstofopslagprojecten zoals bodemregeneratie en duurzame bouw.
Een sprong in het diepe
Ik had op dat moment nog een paar vakantiedagen over en, omdat ik werk bij ICLEI (een wereldwijd stedelijk netwerk dat duurzame actie ondersteunt), kreeg ik gelukkig het groene licht om mee te doen. Twee dagen voor de rit nam ik contact op met het team – zonder voorbereiding en zonder recente ervaring op een racefiets – en ze verwelkomden me meteen.
Ik begon dit avontuur met passie en een redelijke conditie, maar als langeafstandswielrenner? Totaal niet. Eerlijk gezegd had ik vijftien jaar niet meer op een racefiets gezeten. Het was een sprong in het diepe; een uitdaging die de klimaatcrisis zelf weerspiegelde: steil, ontmoedigend en onmogelijk alleen te overwinnen. Net als de klimaattransitie lag dit net buiten bereik en vroeg het om veerkracht, teamwork en vertrouwen. Ik beloofde mezelf dat ik zou afhaken zodra ik een last werd voor de groep. In stilte stelde ik mijn persoonlijke finishlijn op Chamonix, aan de voet van de Mont Blanc.
Strijd en euforie in de bergen
Wat volgde was een wervelwind van strijd en vreugde. De euforische rush van het bedwingen van bergpassen werd snel overschaduwd door de ontnuchterende aanblik van gletsjers die al 40–70% van hun massa hebben verloren. Deze "eeuwige" ijsreserves zijn het koelsysteem van de natuur en de watertorens van Europa, en ze verdwijnen voor onze ogen. Toch trof ik op de toppen nauwelijks erkenning van deze werkelijkheid. Souvenirwinkels met Zwitserse teddyberen gemaakt in China voelden surrealistisch af tegen de achtergrond van verdwijnend ijs.
Zoveel te doen in zo weinig tijd. Toch leerde ik, net als in de rit zelf, dit vanuit een ander perspectief te bekijken: dankbaar, bescheiden en bevoorrecht voor de solidariteit en het geduld van het hele team dat me over elke pas en elke top sleepte. Applaus, aanmoedigingen en vuistbompen in plaats van tranen omdat ik achterbleef. Hun geest herinnerde me aan wat er nodig is voor de energietransitie: collectieve moed, empathie en doorzettingsvermogen. Ook iedereen die me een financieel duwtje in de rug gaf en hielp koolstof op te slaan via natuurherstelprojecten, was een overwinning.
Lessen uit de Alpen: stap voor stap
De rit leerde me iets eenvoudigs maar diepgaands: je pakt een crisis niet in één keer aan. Net zoals je de Alpen pas voor pas beklimt, of koolstof ton voor ton reduceert, moet je de klimaatuitdaging stuk voor stuk aanpakken. Het gaat niet om berusting, maar om gestage vooruitgang met onze blik gericht op het grotere geheel.
Ik begon de rit als buitenstaander met een gek idee. Ik eindigde haar met bescheidenheid, dankbaarheid en meer vastberadenheid dan ooit. Als we de klimaatuitdaging aanpakken zoals dit team elke berg aanpakte – samen, veerkrachtig en met vreugde – is er niets wat we niet kunnen overwinnen.
Toch mogen we vooruitgang nooit verwarren met voltooiing. De €25.000 die onze groep heeft ingezameld voor op natuur gebaseerde koolstofopslagprojecten is slechts een kiezelsteen vergeleken met de berg die we proberen te verzetten. Maar zelfs een kiezelsteen telt als iedere hand in dezelfde richting duwt.
Steun de rit van Bob
Net als Pepijn reed Bob voor oplossingen (gecertificeerd via ONCRA) die niet alleen koolstof verwijderen, maar ook ecosystemen, gemeenschappen en economieën regenereren:
Oceanen: Oceanus International, zeewier zinken om CO₂ op te slaan en mariene ecosystemen te beschermen.
Bossen: LEUKER, ecosystemen en voedselsystemen herstellen.
Mineralen: Greensand, olivijnverwering versnellen om koolstof op te slaan.
Biobased Bouwen: Finti, koolstof vergrendelen in duurzaam hout.
Je kunt de rit van Bob nog steeds steunen: klik hier om bij te dragen